تبلیغات
نوشته های محمد بلوچ زهی
چون می اندیشم پس می نویسم
صفحه نخست ارتباط با ما مشاهده در موبایل لینك RSS
كاربر میهمان خوش آمدید
پنجشنبه 19 بهمن 1391
روزنامه اعتماد/محمد بلوچ زهی: تا پا بر عرصه صحنه می‌گذاشت و «دونلی» (دو نی) بر لب؛ انگار كه همه را جان می‌داد این جادوگر جوان موسیقی بلوچستان و وقتی نفس قدرتمندش را بر ساز می‌افزود دیگر كس را مجال گفتن نبود چه برسد به رفتن یا پایان یافتن.
«موسی بلوچ» دونلی نواز (دونی نواز) نامی بلوچستان را مرد نفس طلایی موسیقی دونی ایران لقب نهاده بودند اما چه زود در آغاز دهه چهارم زندگی از نفس افتاد و به دنبال یك واقعه تلخ و تاسف‌بار، سال پیش در چنین روزهایی با رفتن موسی بلوچ موسیقی بلوچ نیز از نفس افتاد.
وقتی استاد شیرمحمد اسپندار هنرمند «دونلی» نواز بین‌المللی بلوچستان توسط اهالی فرهنگ و هنر استان سیستان و بلوچستان به كشور معرفی شد چه زود نام وی بر سر زبان‌ها افتاد و طولی نكشید كه نگاه اكثر هنرمندان بنام و برجسته ایران زمین به وی و هنر منحصر به فردش دوخته شد.
اما پس از كشف این استاد بین‌المللی و ساز كمیابش دغدغه اكثر علاقه‌مندان به موسیقی بلوچ و اهالی فرهنگ و هنر كشور نسبت به «دونلی» كه یكی از آلات در خطر انقراض موسیقی ایران است؛ مشترك بود؛ اظهار نگرانی نسبت به زوال این ساز منحصر به فرد و جذاب در ایران‌زمین؛ چرا كه اسپندار را یگانه دونلی‌نواز بلوچ می‌دانستند كه چنین با تبحر و تسلط همزمان دو نی را می‌نواخت و در آن زمان به جز او دیگر كسی نبود كه چنین دقیق از چند و چون ساز دونلی آگاه باشد.

اكثر موسیقیدانان و هنرمندان برجسته و اساتید این فن در كشور قبل از ظهور موسی بلوچ این دغدغه در آنان به وجود آمده بود كه بعد از استاد اسپندار ساز دونلی (دونی) بلوچستان برای همیشه خاموش خواهد ماند و نای و نوای دونلی دیگر گوش جهانیان را نخواهد نواخت اما تا موسی بلوچ در دهه 70 پا به عرصه گذاشت همه دغدغه‌های اهالی این فن و صاحبنظران موسیقی ایران زمین جای خود را به امیدواری داد كه نفس‌های پرقدرت این جوان نه تنها ساز بادی دونلی را محفوظ و مصون خواهد گذاشت بلكه خواهد توانست با تربیت شاگردان جدید موسیقی دونلی را پرقدرت‌تر از همیشه زنده نگه دارد.

موسی بلوچ كه از 15 سالگی به نواختن دونلی روی آورد به جز شركت در جشنواره‌های مختلف داخلی و كسب جوایز متعدد به اجرای برنامه دركشورهای فرانسه، ایتالیا، آلمان، سوئد و نروژ پرداخت و جوایز ارزنده مختلفی نیز كسب كرد، وی همچنین آهنگ بیش از 5 تئاتر استانی را ساخت و در همه موارد مقام نخست موسیقی متن را به خود اختصاص داد.

او سال گذشته دو بار پایتخت‌‌نشینان كشورمان را به میهمانی سازش دعوت كرد، یكی در بهار به مناسبت هفته فرهنگی سیستان و بلوچستان و آخرین بار نیز در تابستان امسال به مناسبت جشنواره آواهای كار هنر مستور خویش را به علاقه‌مندان موسیقی عرضه كرد.

اصحاب فرهنگ و هنر و علاقه‌مندان موسیقی كشور هیچ‌وقت اجرای پر شور و هیجان و تك‌نوازی با تكنیك این هنرمند برجسته و فاخر را در برج میلاد، خانه هنرمندان، تالار بتهوون و چند تالار بزرگ دیگر تهران را فراموش نخواهند كرد، اجرایی كه ناظران و مخاطبان را چنان به وجد آورده بود تا موسی بلوچ برای چندمین بار به درخواست و احترام مردم به اجرای برنامه بپردازد.

«بلوچ» در اردیبهشت‌ماه سال گذشته به دعوت پژوهشگر و آهنگساز برجسته كشور محمد رضا درویشی مولف دایره‌المعارف سازهای ایران راهی تهران شد تا چند قطعه از آثارش را ضبط كند.

این هنرمند خوش قریحه در دهه 70 وقتی در محضر استاد «نورمحمد نورل» موسیقیدان و خواننده صاحبنام كشور پاكستان قطعه‌یی را اجرا كرد، نورل لب به تحسین از موسی و هنرش گشود و اظهار داشت: «در سینه این جوان بهترین ملودی‌های اصیل بلوچستان نهفته است و وی باید قدر ببیند و روزی در صدر خواهد نشست.»

دی ماه سال پیش خبر درگذشت موسی بلوچ مفاخر موسیقی و نوازنده چیره دست ساز «دونلی» در روستای «ملوران» بخش بنت از توابع شهرستان نیكشهر در استان سیستان و بلوچستان اهالی موسیقی كشور را داغدار كرد اما آنچه ناگوارتر خود را در پس این ضایعه نمایان ساخت تن دادن مفاخر ارزشمند در پی كسب مخارج سنگین زندگی به مشاغلی خارج از توان و علاقه خویش مانند مسافركشی! بود كه اینچنین استعدادها را به كام مرگ می‌كشاند.

موسی بلوچ كه می‌دانست نمی‌شود با موسیقی روزگار گذراند و چرخ اقتصاد خانواده را نمی‌توان از این طریق به حركت درآورد چند سال پیش به شغل مسافركشی روی آورد و تمامی اندوخته‌ها و افتخارات خویش را كه از همین راه در جشنواره‌های خارجی، مراسم و محافل هنری به دست آورده بود خرج خودرویی كرد تا این گونه معیشت خانواده 9 نفره خویش را تامین كند.

موزیسین پر انرژی و مستعدی چون موسی كه می‌توانست افتخار كشور خویش باشد و در حرفه خود به هنرنمایی و افتخار دست یابد اینگونه به سخت‌ترین و پرمخاطره‌ترین مشاغل تن داده و جان خود را از دست می‌دهد و اما هستند دیگر جوانان و سپید مویان نخبه و اساتیدی برجسته در موسیقی بلوچستان كه به چه مشاغل مشقت باری تن نمی‌دهند و به چه اموراتی كه شایسته آنان نیست روی نمی‌آورند!

و هستند فراوان موسی‌هایی دیگر كه در فقر و بی‌توجهی از دنیا می‌روند و كم نیستند اساتیدی چون «مجید بن» یكی از بازمانده‌های موسیقی درمانی كه در بی‌خبری مطلق و در گوشه كلبه محقرانه خویش مظلومانه تسلیم مرگ می‌شوند.

http://www.etemadnewspaper.ir/PDF/91-11-05/10.pdf

http://www.etemadnewspaper.ir/Released/91-11-05/230.htm#228221


ارسال شده توسط محمد بلوچ زهی در ساعت 09:37 ب.ظ | نظرت شما ()