تبلیغات
نوشته های محمد بلوچ زهی
چون می اندیشم پس می نویسم
صفحه نخست ارتباط با ما مشاهده در موبایل لینك RSS
كاربر میهمان خوش آمدید
دوشنبه 11 دی 1391
درگذشت احیا كننده دومین موزه زنده سفال دنیا
http://upload.tehran98.com/img1/wvvhytbquhnbfolb60b.jpg
روزنامه اعتماد/محمد بلوچ زهی: هرگاه سخن از هنر هفت هزار ساله سفال کلپورگان در بلوچستان ایران زمین به‌میان می‌آید ذهن‌ها ناخودآگاه ‏نام «دلمراد دهواری» احیا‌گر دومین موزه زنده دنیا را به‌یاد می‌آورند. دلمراد؛ آنكه دلش مملو از مراد بود ‏برای ترویج سفالینه‌های پارینه سنگی با وجود مشكلات عدیده هیچگاه مجال مردن نداد دومین موزه زنده ‏دنیا را. ‏

اما این بار نه مشكل سوخت كارگاه بود كه خطر خاموشی كوره‌های هزاران ساله موزه ارزشمند کلپورگان بلوچستان را به صدا درآورد و نه اینكه بروكراسی موجود در سیستم اداری جهت بیمه سفالگران، بلكه این ‏مرگ بود كه مجال زیستن را از ناجی دومین موزه زنده سفال جهان گرفت تا هیچگاه فرصت یافتن چاره‌یی برای ‏كاستن از دغدغه خاموشی كوره‌های تاریخ را نیابد و این‌گونه شد تا بار دگر با رفتن استاد دهواری و به صدا ‏در آمدن زنگ خطر خاموشی كوره‌های دومین موزه دنیا، علاقه‌مندان به فرهنگ و هنر ایران زمین را نیز ‏نگران سازد.
استاد دلمراد دهواری تا بود با تمام مشقت‌ها و مشكلات پیش‌روی فرهنگ و هنر ایران هیچگاه ناملایمات ‏و سختی‌های روزگار او را مایوس نكرد او خون‌جگر خورد و سوخت و ساخت تا گسترش دهد هنری را ‏كه از اعماق تاریخ برخواسته و ترویج كناد شاهكار دست هزاران ساله اجدادش را. ‏
او نام فرهنگ و هنر ایرانی را به‌واسطه تلاش‌های بی‌شائبه‌اش در جهت ترویج هنر تاریخی سفال كلپورگان ‏و احیای دومین موزه زنده سفال در جهان شهره ساخت و به جرات استاد دهواری را می‌توان پدر سفال ‏بلوچستان نامید، پدری كه تا آخرین لحظه‌های زندگی پرفراز و نشیبش دغدغه فرهنگ و هنر ایران زمین را ‏در سر داشت و هرگز لحظه‌یی جهت خدمت در این عرصه خاموش نماند. البته این استواری، بردباری، ‏صبر و پایداری یكی از خصیصه‌های بارز شیرمردان و شیرزنان بلوچ دیار رنگ، چنگ و سنگ است. ‏

استاد كه به‌تازگی پا به پنجاهمین دهه زندگی‌اش گذاشته بود سه‌شنبه شب در منزل شخصی‌اش درگذشت و ‏فقط ساعاتی بعد از درگذشت استاد دهواری پدر بزرگوار او نیز تاب تنهایی تنها فرزندش را نیافت و در ‏همان شب به رحمت خداوند پیوست. ‏

‏ آنچه به‌واسطه تلاش‌های این پیر فاخر صورت گرفت امروزه نام دومین موزه معاصر زنده سفال دنیا را ‏با فرهنگ و هنر غنی ایران زمین گره زده است و نگاه جهانیان را به شاهكار دستان توانمند زنان بلوچ ‏معطوف ساخته؛ این واقعیتی است مملوس از فرهنگ و تاریخ و تمدن مردم بلوچستان. ‏

استاد دلمراد دهواری نامی آشنا داشت در عرصه بین‌المللی و علاوه بر فعالیت در زمینه سفالگری از چهره‌‏های بنام هنر حصیربافی بلوچستان نیز بود كه سالانه در نمایشگاه‌های مختلف سراسر كشور شاهكار دست ‏خویش را عرضه و محصولات تولیدی موزه را به كشورهای مختلف از جمله ژاپن و فنلاند نیز ‏صادر می‌كرد. ‏ سفال كلپورگان از جمله هنرهای فاخر ایران زمین است كه در سازمان یونسكو به ثبت جهانی رسیده و در ‏سال 81 نیز در فهرست آثار ملی ایران قرار گرفته است. تمامی اعضای خانواده این هنرمند سینه به سینه و ‏نسل به نسل هنر هفت هزار ساله سفال كلپورگان را حفظ كرده‌اند به‌طوری كه هم‌اكنون جدا از فعالیت یازده ‏نفره خانواده این هنرمند در دومین موزه زنده سفال دنیا، شمار زیادی از زنان اهالی روستای كلپورگان نیز در ‏این موزه مشغول فعالیت هستند.


tp://www.etemadnewspaper.ir/Released/91-10-09/151.htm#225328

این یادداشت به طور مشترک جهت انتشار در روزنامه اعتماد و سایت انسان شناسی و فرهنگ با اندکی تغییر در تیتر و متن نگارش شده است.

http://anthropology.ir/node/15971
ارسال شده توسط محمد بلوچ زهی در ساعت 04:21 ب.ظ | نظرت شما ()